Katten slaan een zeldzaam type vet op in hun niercellen.
Het lijkt op vroegtijdige waarschuwingsschade.
Onderzoekers van de Universiteit van Nottingham ontdekten dit. Huiskatten hebben ongebruikelijke chemische bindingen in hun nieren, dingen die we normaal gesproken niet zien bij honden of de meeste andere zoogdieren. Dit zijn niet zomaar gewone voedingsvetten die rondslingeren. Het zijn gemodificeerde triglyceriden. Vreemde. Vertakte structuren die verschillend handelen.
Dr. Rebecca Brociek en professor David Gardner leidden het werk. Ze publiceerden het in Frontiers in Veterinary Science. De bevindingen suggereren dat de accumulatie vroeg, heel vroeg begint. Nog voordat we uiterlijke tekenen van problemen zien.
De chemische eigenaardigheid
Standaard triglyceriden slaan energie uit voedsel op. Dat weten wij. Kattenversies? Ze hebben etherverbindingen.
Zeldzaam.
Honden vertonen dit soort nulpatronen. Schotse Wildcats laten het slechts af en toe zien. De huiskat? Ze stapelen het op. De wetenschappers denken dat deze specifieke opbouw nierstress signaleert. Misschien veroorzaakt het later zelfs de weefselschade. Het helpt verklaren waarom zoveel oude katten een chronische nierziekte krijgen. Die ziekte is wreed, gebruikelijk en angstaanjagend voor eigenaren.
Is eten de oplossing?
Wij hebben het antwoord nog niet. Niet het hele verhaal. Maar de richting lijkt duidelijk. Als deze vreemde lipiden het probleem zijn, kunnen we de vorming ervan misschien stoppen. Professor Gardner is er optimistisch over. Hij wil een aangepast dieet creëren. Of een aanvulling. Iets om te voorkomen dat de ongewone vetten zich in de eerste plaats ophopen.
We hebben bewijs nodig. Verzamel eerst de gegevens. Maar als de theorie standhoudt, kan dit alles veranderen. Betere diagnostiek. Veiliger brokje. Misschien zelfs behandelingen voor de ziekte zelf.
Waarom hopen deze vetten zich op? Dat is nu de grote vraag.
Het metabolisme van de huiskat is verschillend. Wij zijn het nog steeds aan het uitzoeken. Op dit moment zijn hun nieren kwetsbaar. Misschien kunnen we dat uiteindelijk oplossen. Misschien niet.
