Mike Morgan, een spilfiguur in de Britse ademhalingsgezondheidszorg, is op 75-jarige leeftijd overleden. Ruim dertig jaar lang heeft hij het landschap van de ademhalingsdiensten in Leicester en daarbuiten getransformeerd, waarbij hij zowel op lokaal als nationaal niveau een voorvechter was. Zijn werk zorgde ervoor dat de ademhalingsgeneeskunde binnen de NHS de aandacht kreeg die het verdiende, met als hoogtepunt de opname ervan in het langetermijngezondheidsplan van 2019.
Vroege uitdagingen en innovatie
Toen Morgan in 1988 zijn carrière begon als respiratoir arts in het Glenfield Hospital, was de specialiteit ernstig ondergefinancierd en onderbemand. Samen met twee collega’s werd hij geconfronteerd met de wijdverbreide impact van ziekten als COPD, die slopende kortademigheid veroorzaakten en bijdroegen tot een hoog sterftecijfer.
Morgan erkende de cruciale behoefte aan proactieve behandeling, met name longrehabilitatie. Hij en fysiotherapeut Sally Singh waren een pionier in een “incrementele shuttle-looptest” om de conditie van de patiënt te beoordelen. Dit leidde tot de ontwikkeling van een alomvattend revalidatieprogramma dat beweging, leefstijlmanagement en ziektevoorlichting combineert, gedocumenteerd in hun invloedrijke publicatie uit 1998, Practical Pulmonary Rehabilitation.
Scepsis overwinnen en normen vaststellen
Aanvankelijk stuitte Morgan’s pleidooi voor oefentherapie op scepsis van sommige medische professionals. Via rigoureuze nationale auditprogramma’s (nu onderdeel van het National Respiratory Audit Programme) en op bewijs gebaseerd onderzoek bewees hij echter de effectiviteit ervan. Longrevalidatie werd een standaardbehandeling in Groot-Brittannië en werd uitgebreid naar lage- en middeninkomenslanden zoals India en Oeganda.
De impact van Morgan reikte verder dan de klinische praktijk. In 2000 was hij medeoprichter van het Leicester Institute for Lung Health, waarmee hij de kloof overbrugde tussen academisch onderzoek en klinische toepassing. Het instituut trok meer dan £100 miljoen aan financiering aan, publiceerde meer dan 700 artikelen en groeide uit tot een van ‘s werelds toonaangevende ademhalingsonderzoekscentra, gespecialiseerd in COPD en astma.
Nationaal leiderschap en erkenning
In 2016 werd Morgan president van de British Thoracic Society, waardoor zijn invloed verder werd versterkt. In 2019 ontving hij de medaille van de vereniging voor zijn levenslange bijdragen aan de ademhalingsgeneeskunde. Zijn leiderschap zorgde ervoor dat ademhalingsziekten, die historisch over het hoofd werden gezien, meer aandacht en middelen kregen.
Persoonlijk leven en nalatenschap
Mike werd geboren in Ealing, West-Londen, als zoon van Leslie en Georgina Morgan, en studeerde geneeskunde aan Cambridge en University College London. Hij trouwde met Clare Derrington, een anesthesist, en kreeg twee zonen, Charlie en Theo. Ondanks aanvankelijke interesse in geriatrie, werd hij geïnspireerd om zich te specialiseren in ademhalingsgeneeskunde nadat hij met Martin McNicol in het Central Middlesex Hospital had gewerkt.
Morgan bleef oefenen tot de leeftijd van 70 jaar, ook tijdens de COVID-19-pandemie, voordat hij in 2022 met pensioen ging. Hij bleef een levenslange rugbyliefhebber en genoot van zeilen.
Het werk van Mike Morgan heeft de ademhalingszorg in Groot-Brittannië fundamenteel hervormd, van een verwaarloosd vakgebied tot een algemeen erkend specialisme met op bewijs gebaseerde behandelingen en een bloeiende onderzoeksbasis. Zijn nalatenschap zal de patiënten nog generaties lang ten goede komen.
