Recent onderzoek suggereert een verrassend verband tussen zonnevlammen – krachtige uitbarstingen van energie van de zon – en aardbevingsactiviteit op aarde. Hoewel er nog steeds veel discussie over het idee bestaat, suggereert de studie dat deze uitbarstingen op subtiele wijze seismische gebeurtenissen kunnen beïnvloeden door de elektrische krachten in de aardkorst te veranderen.
Het voorgestelde mechanisme: een planetair elektrisch circuit
De theorie draait om het concept van de aarde als een enorm elektrisch systeem. Scheuren in de aardkorst die onder hoge druk staan, vooral langs breuklijnen, bevatten superkritische vloeistof – een stof die noch vloeibaar noch gasvormig is – die rijk is aan geladen ionen. Deze scheuren gedragen zich in wezen als natuurlijke condensatoren en slaan elektrische energie op.
De studie modelleert de aardkorst en de ionosfeer (een geladen laag van de bovenste atmosfeer) als de twee polen van een enorme, onvolmaakte batterij. Wanneer zonnevlammen op de aarde worden gericht, verschuiven ze elektronen in de ionosfeer, waardoor op lagere hoogten een concentratie van negatieve lading ontstaat. Deze lading verhoogt vervolgens de elektrostatische kracht op de ladingen in de korst, waardoor mogelijk druk wordt uitgeoefend op breuken en aardbevingen worden veroorzaakt.
Waarom dit ertoe doet: een nieuw perspectief op het risico op aardbevingen
Als dit verband waar is, zou dit een significante verandering betekenen in de manier waarop we aardbevingsrisico’s begrijpen. Momenteel is de voorspelling van aardbevingen sterk afhankelijk van geologische factoren en historische gegevens. Een bevestigd verband tussen ruimteweer en seismische activiteit zou een nieuwe variabele in deze modellen introduceren, waardoor wetenschappers naast traditionele methoden ook rekening zouden moeten houden met de zonneactiviteit.
Deskundigen waarschuwen echter voor voorbarige conclusies. Het in het onderzoek gebruikte model is vereenvoudigd, en de geologische complexiteit van de praktijk zou elk effect tot onbeduidendheid kunnen beperken.
Uitdagingen en tegenargumenten
Een grote uitdaging is het bewijzen van causaliteit. Aardbevingen en zonnevlammen komen beide vaak voor, waardoor toevallige overlappingen onvermijdelijk zijn. Het vestigen van een directe invloed vereist rigoureuze statistische analyses en gecontroleerde experimenten – moeilijk uit te voeren gezien de omvang van de betrokken krachten.
Victor Novikov, een geofysicus aan de Russische Academie van Wetenschappen, wijst erop dat het onderzoek niet volledig rekening houdt met de weerstand van verschillende gesteentelagen tegen elektrische geleidbaarheid. Deze weerstand zou het elektrische veld effectief kunnen neutraliseren voordat het de foutstabiliteit beïnvloedt.
De aardbeving op het schiereiland Noto in 2024
De onderzoekers noemen de aardbeving op het Noto-schiereiland in Japan in 2024 als mogelijk ondersteunend bewijs, waarbij ze opmerken dat deze samenviel met sterke zonnevlammen. Correlatie is echter niet gelijk aan causaliteit. De U.S. Geological Survey heeft eerder geen duidelijk, zich herhalend verband gevonden tussen de 11-jarige zonnecyclus van de zon en het voorkomen van aardbevingen.
Conclusie
De studie stelt een nieuwe, zij het speculatieve, route voor waarop zonnevlammen aardbevingen kunnen beïnvloeden. Hoewel het model sterk vereenvoudigd is en op scepsis van andere onderzoekers stuit, benadrukt het de mogelijkheid van onverwachte verbanden tussen ruimteweer en geologische verschijnselen. Er zijn meer waarnemingsgegevens en diepere analyses nodig om te bepalen of de zon op betrouwbare wijze de breuklijnen van de aarde kan verdringen – een vraag die voorlopig open blijft.
