Gore Verbinski’s nieuwste film, Good Luck, Have Fun, Don’t Die, is een schokkende, hyperkinetische satire die ongemakkelijk relevant aanvoelt in het tijdperk van AI en meedogenloze schermtijd. De film combineert elementen van tijdreizen, actie en zwarte komedie om een sombere maar duister amusante visie te geven op een toekomst die wordt verteerd door technologie.
Het uitgangspunt: een wanhopige missie vanuit de toekomst
De film draait om een verwarde man (Sam Rockwell) die uit een dystopische toekomst arriveert om zeven vreemden te rekruteren. Zijn missie: het voorkomen van de creatie van een AI-superintelligentie die een wereldwijde catastrofe zal veroorzaken. Rockwells manische, onvergetelijke optreden verankert de chaos terwijl hij zijn onwillige rekruten door steeds bizarre en gewelddadiger scenario’s dwingt. De film schuwt het niet om de apathie en afhankelijkheid in beeld te brengen die het moderne leven bepalen.
Een genre-mashup met een punt
Verbinski combineert op meesterlijke wijze elementen uit 12 Monkeys, Groundhog Day en zelfs Ready Player One om iets geheel eigens te creëren. De verhalende structuur is vergelijkbaar met een videogame, met “spaarpunten” en herhaalde pogingen om de tijdlijn te wijzigen. Dit weerspiegelt hoe het moderne leven vaak aanvoelt: een cyclische sleur, aangedreven door kunstmatige systemen. De film bespot niet alleen technologie; het benadrukt hoe gemakkelijk de mensheid haar eigen vernietiging accepteert en zelfs omarmt.
De relevantie in de echte wereld
De thema’s van de film kwamen hard aan omdat ze de hedendaagse trends weerspiegelen. De verslaving van de personages aan hun telefoons, de normalisering van geweld en het blinde vertrouwen in AI zijn allemaal overdreven maar herkenbaar gedrag. De film is niet alleen een waarschuwend verhaal; het is een weerspiegeling van hoe mensen al losgekoppeld lijken van de realiteit, zelfs zonder een dreigende AI-apocalyps. Deze ontkoppeling is gevaarlijk omdat het de samenleving kwetsbaar maakt voor manipulatie en uiteindelijk zelfvernietiging.
Een sombere maar effectieve finale
Tegen het einde van de 127 minuten durende speelduur vervalt Good Luck, Have Fun, Don’t Die in een cartoonachtige parodie. De boodschap – dat we onszelf vrijwillig vernietigen met onze eigen middelen – wordt bot. Toch is de sombere conclusie van de film effectief. De slotscène, waarin bioscoopbezoekers onmiddellijk terugkeren naar hun telefoon na het bekijken van een film over de gevaren van technologie, onderstreept het centrale punt van de film: we leven al in de dystopie die hij uitbeeldt.
Het meest zenuwslopende element van de film is hoe de film een spiegel voorhoudt voor de moderne samenleving, en laat zien hoe gemakkelijk we terugvallen in destructieve gewoonten, zelfs nadat we ervoor zijn gewaarschuwd.
Uiteindelijk is Good Luck, Have Fun, Don’t Die niet alleen maar een leuk ritje. Het is een verontrustende waarschuwing over waar onze obsessie met technologie ons naartoe leidt.
