De Artemis II-missie gaat de meest kritieke fase tot nu toe in. Na vijf dagen door de ruimte te hebben gereisd, bereidt de vierkoppige bemanning (Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen ) zich voor om hun maximale afstand tot de aarde te bereiken, wat een historische mijlpaal in de menselijke ruimtevaart markeert.
Hoewel deze missie geen maanlanding met zich meebrengt, dient ze wel als een essentiële ‘padvinder’ voor NASA. De bemanning test momenteel de grenzen van levensondersteunende systemen en menselijke biologie in de diepe ruimte, en levert de essentiële gegevens die nodig zijn voor toekomstige missies die uiteindelijk mensen weer op het maanoppervlak zullen plaatsen.
Afstandsrecords breken
Maandag begint de bemanning officieel aan de maanflyby-fase. Om 19.07 uur zullen ze naar verwachting het verste punt van de aarde bereiken, waarmee ze de afstand overschrijden die de Apollo 13-astronauten tijdens hun beroemde missie bereikten.
Het missieschema bevat verschillende belangrijke mijlpalen:
– 14:45 uur: De fase van de maanvlucht begint, waarmee intensieve observatie van de maan wordt gestart.
– 18:44 uur: De bemanning krijgt een 41 minuten durende radio-black-out omdat de maan signalen tussen het ruimtevaartuig en de aarde blokkeert.
– 19:02 uur: Het Orion-ruimtevaartuig zal de maan het dichtst naderen en passeren op een hoogte van ongeveer 6.000 kilometer.
– 20:35 uur: De bemanning zal een 53 minuten durende zonsverduistering meemaken, die een zeldzaam zicht biedt op de zonnecorona en unieke perspectieven op de aarde en andere planeten.
Een nieuwe kijk op de achterkant van de maan
Voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid zullen astronauten de andere kant van de maan met eigen ogen observeren. Terwijl robotsondes deze regio hebben gefotografeerd, benadrukken NASA-wetenschappers dat menselijke observatie een ‘fysieke realiteit’ toevoegt die camera’s niet kunnen repliceren.
Dr. Julie Stopar van het Lunar and Planetary Institute merkt op dat de andere kant waarschijnlijk helderder en grijzer zal lijken dan de nabije kant vanwege de hoge dichtheid aan inslagkraters, die meer zonlicht reflecteren. De bemanning treedt op als ‘veldwetenschappers’, belast met het documenteren van:
– Oude lavastromen en bergketens.
– Geologische texturen en kleuren.
– Incidentele lichtflitsen veroorzaakt door meteoroïden die inslaan op het maanoppervlak.
Deze observaties zijn van cruciaal belang voor het ontwerpen van toekomstige landingsplaatsen, zodat de volgende generatie Artemis-astronauten veilig door het terrein kan navigeren.
De wetenschap van overleven: biologie en voeding
Naast geologische kartering is Artemis II een grootschalig biologisch experiment. Een van de belangrijkste componenten is het AVATAR-experiment (A Virtual Astronaut Tissue Analog Response).
Onderzoekers gebruiken ‘organen op een chip’ – kleine monsters van beenmerg – om te bestuderen hoe microzwaartekracht en leven buiten het beschermende magnetische veld van de aarde menselijke cellen beïnvloeden. Door te bestuderen hoe deze cellen zich ontwikkelen en hoe DNA (met name telomeren) reageert op ruimtestraling, wil NASA de risico’s van verlies van botdichtheid en stralingsschade voor langdurige missies beperken.
Zelfs het dieet van de bemanning is een kwestie van strenge wetenschap. Om het moreel en de gezondheid op peil te houden, hebben voedselwetenschappers van NASA een menu ontworpen dat voeding in evenwicht brengt met de fysieke realiteit van microzwaartekracht:
– Kruimcontrole: Voedsel zoals tortilla’s en ontbijtworsten worden gebruikt om te voorkomen dat drijvend puin de systemen van ruimtevaartuigen verstoort.
– Moraal: De maaltijden omvatten diverse opties, zoals mangosalade, runderborst en zelfs lekkernijen zoals chocolade en cake om tijdens de lange missie een gevoel van “saamhorigheid” te geven.
– Evolutie van ruimtevoedsel: Dit menu vertegenwoordigt een enorme sprong voorwaarts ten opzichte van het Apollo-tijdperk, toen astronauten eenvoudige broodblokjes en gepureerde tubes aten. Moderne ruimtevoeding richt zich op het voorkomen van gewichtsverlies en misselijkheid, waardoor de bemanning fysiek in staat blijft complexe taken uit te voeren.
‘Het perspectief dat ze vanuit Orion hebben zal uniek zijn’, zegt planetair vulkanoloog Brent Garry. “De foto’s die ze maken zullen worden gedreven door een mix van wetenschappelijke nieuwsgierigheid en het hart van de mensheid.”
Conclusie
Terwijl de Artemis II-bemanning de andere kant van de maan rondcirkelt, doen ze meer dan alleen afstandsrecords breken; ze valideren de technologieën en biologische inzichten die nodig zijn om de mensheid een multi-planetaire soort te laten worden.
Hoe te kijken: NASA biedt 24 uur per dag live verslaggeving van de missie via YouTube, X (voorheen Twitter) en de officiële website van NASA.
