Głównym zagrożeniem stwarzanym przez Mount Rainier w stanie Waszyngton nie jest sama erupcja wulkanu, ale lahary — niewiarygodnie gęste, przypominające beton strumienie błota, które mogą pokonać 96 kilometrów. Te mieszaniny gruzu wulkanicznego, wody i skał spłynęły po stromych zboczach góry co najmniej dziewięć razy w ciągu ostatnich kilku tysięcy lat.
Electron Lahar: katastrofa historyczna
Największy lahar ostatniego tysiąclecia, znany jako lahar elektronowy, zasypał krajobraz pod warstwą błota sięgającą do 6 metrów w pobliżu miasta Electron. Naukowcy od dawna próbują ustalić datę tego wydarzenia, ponieważ pomoże to przewidzieć przyszłe emisje.
Poprzednie szacunki datowały Lahar Electron na około 500 lat temu, ale z błędem sięgającym dwóch stuleci. Ta niepewność utrudniała porównanie go z innymi wydarzeniami geologicznymi lub historycznymi.
Słoje drzew ujawniają prawdę
Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie Geology sugeruje, że możliwe jest teraz dokładne datowanie Electron Lahar. Geolodzy przeanalizowali drzewa zakopane pod laharem, korzystając z dendrochronologii, czyli badania słojów drzew.
Drzewa zabite przez lahar zachowują swoje ostatnie słoje, co oznacza dokładny rok lub nawet porę zdarzenia. Według Briana Blacka, dendrochronologa z Uniwersytetu w Arizonie, „drzewa nie przeżywają zbyt długo” w takich warunkach.
Promień obrażeń
Lahar Electron rozciągał się 56 kilometrów od góry, docierając do współczesnego miasta Orting. Badanie potwierdza, że to katastrofalne wydarzenie nie było jedynie odległym wspomnieniem geologicznym; jest to powracające zagrożenie dla społeczności w dolinie rzeki Pullup.
Zrozumienie czasu wystąpienia laharów w przeszłości ma kluczowe znaczenie dla współczesnej oceny ryzyka. Określając, kiedy miały miejsce te zdarzenia, naukowcy mogą lepiej przewidywać przyszłe wylewy błota i poprawiać gotowość milionów ludzi żyjących w cieniu góry Rainier na wypadek klęsk żywiołowych.
