Opublikowany w 1925 roku Wielki Gatsby F. Scotta Fitzgeralda to coś więcej niż tylko historia miłosna. To splątana sieć lojalności, zdrady i moralnej dwuznaczności. W centrum tego chaosu znajduje się Nick Carraway, narrator, który twierdzi, że jest spokojny i nieoceniający. Ale to nieprawda. Zanim atrament wysechł na ostatniej stronie, Nick stał się aktywnym uczestnikiem najbardziej niszczycielskich wydarzeń w literaturze amerykańskiej.
Jego zaangażowanie zaczyna się od sąsiada, tajemniczego milionera Jaya Gatsby’ego. Nick aranżuje romans Gatsby’ego i jego zamężnej kuzynki Daisy Buchanan. To nie jest bierna obserwacja. Nick jest spoiwem spajającym tę powieść. Podrzuca Gatsby’ego do domu Daisy. Organizuje ich spotkanie. Patrzy, jak na nowo rozpalają romans, który był uśpiony przez pięć lat. W ten sposób staje się wspólnikiem w zniszczeniu małżeństwa Buchananów.
„Jestem jedną z niewielu uczciwych osób, jakie kiedykolwiek znałem”.
Nick wypowiada to zdanie. On kłamie.
Jego własne życie romantyczne również jest pełne problemów. Pomagając Gatsby’emu w ściganiu Daisy, Nick nawiązuje niezadowalający związek z Jordanem Bakerem. Jest profesjonalną golfistką i bliską przyjaciółką Daisy. Ta relacja jest zimna i odległa. Brakuje im desperackiej pasji, która charakteryzowała ponowne spotkanie Gatsby’ego i Daisy. Są puste. Nick pozostaje w tym związku z powodu nudy i intymności. Jest niezadowolony z tego połączenia, ale nadal pozostaje w nim zdezorientowany.
Powieść poprzez te relacje obnaża pustkę zamożnej elity. Gatsby uwielbia wyidealizowaną wersję Daisy. Daisy uwielbia bezpieczeństwo, jakie zapewnia jej mąż Tom. Nick nie lubi żadnego z nich, ale zostaje wciągnięty w ich orbitę. Chce wierzyć, że jest od nich odrębną osobą. Ale to nieprawda.
Pod koniec historii Nick traci złudzenia. Opuszcza Nowy Jork. Wraca na Środkowy Zachód. Widział za dużo. Zaangażowanie w sprawy Gatsby’ego i Daisy pozbawiło go wiary w amerykański sen. Jego związek z Jordanem ukazał mu pustkę współczesnych związków romantycznych.
Fitzgerald nie rozgrzesza Nicka z winy. Czyni nas partnerami. Czytamy z perspektywy pierwszej osoby Nicka. Ufamy jego głosowi. Ale widzimy też jego wady. On nie jest bohaterem. Jest świadkiem, który zdecydował się odwrócić wzrok, gdy było już za późno.
