Kijk omhoog naar 2029.
Maximaal 7,6 miljard van ons zien mogelijk een rots met de naam Apophis door de nachtelijke hemel scheuren.
Het klinkt als het uitgangspunt van een rampenfilm. Dat is het niet. De asteroïde, bijgenaamd de ‘God van Chaos’, naar de Egyptische slang van wanorde, komt ons niet doden. Tenminste, nog niet. Het rijdt gewoon voorbij. Heel dichtbij.
Wetenschappers van de Apophis T-3 Years -workshop in Italië hebben in juni nieuwe kaarten vrijgegeven die laten zien hoe wijdverspreid deze ‘once-in-a-millennium’-aanblik zal zijn. De asteroïde zal dichterbij zoomen dan sommige geosynchrone satellieten. Zeker dichterbij dan je zou verwachten, maar ver genoeg weg zodat het Internationale Ruimtestation en zijn omringende buren veilig blijven.
Apophis waarnemen… is een manier om de kleinheid van de aarde in de uitgestrekte ruimte te voelen. —Richard Binzel (MIT)
Het is een pindavormig stuk rots van ongeveer 45 meter breed. Stel je het Empire State Building voor. Zo groot is dit ding. Als het de aarde raakt? Spel voorbij. Een stad die is schoongeveegd.
Dat is niet het geval.
Apophis draait elke tien maanden rond de zon. Het hangt tussen Venus en de aarde. Op dit moment. Terwijl we spreken.
Dit is de twist: de dichtstbijzijnde benadering vindt plaats op 13 april 2029. Dat is minder dan drie jaar verwijderd. Het zal binnen een straal van 30.000 kilometer van de planeet duiken. Voor context. Dat is niets. In kosmische termen omhelst het praktisch onze atmosfeer. Maar nul risico op impact. Voor deze vlucht. En de volgende eeuw.
Nog steeds. Mensen worden nerveus.
Sommige deskundigen zijn bang dat de zwaartekracht van de aarde Apophis uit koers kan brengen. Verander het pad permanent. Misschien het gevaarlijk maken voor toekomstige generaties? Wetenschappers hebben een hekel aan onzekerheid. Dus ze kijken. Moeilijk. Telescopen over de hele wereld zullen coördineren. NASA is zelfs van plan OSIRIS-APX in de buurt te laten vliegen. Om te studeren. Om te leren. Om te beschermen.
De VN noemde 202 het ‘Internationale Jaar van Asteroïdenbewustzijn’. Omdat we moeten onthouden waar we zijn. Kleine blauwe stip.
Richard Binzel hoopt dat kinderen omhoog kijken en nieuwsgierig worden. Niet bang. Gewoon… geïntrigeerd. Misschien begint die vonk een carrière. In de wetenschap. In de ruimte.
Wie krijgt de beste stoel?
Jij niet, als je in Noord-Amerika bent. Sorry.
De kaarten verdelen het ongeveer zeven uur durende venster waarin de rots de aarde passeert. Je hebt duisternis nodig. Heldere lucht. Lage lichtvervuiling.
- Begin van de vlucht: Ongeveer 4,5 miljard mensen in Australië en Azië.
- Dichtstbijzijnde punt: Ongeveer 1,9 miljard kijkers in het oosten van Zuid-Amerika, het noorden van Afrika en delen van Europa.
- Piekzichtbaarheid: Ergens in het midden. Maar liefst 5,7 miljard mensen uit Oost-Afrika, Zuid-Europa, het Midden-Oosten, Azië en Australië zouden het kunnen opmerken.
Astronomen op de Canarische Eilanden van Spanje? Ze zullen waarschijnlijk de scherpste foto’s maken.
Hoe ziet het eruit?
Geen vlammende meteoor. Geen gigantische schaduw die de zon blokkeert.
Binzel noemt het een ‘bescheiden ster’. Helder. Zoals de sterren in de Big Dipper. Langzaam bewegen. Als een satelliet. Gewoon… groter. Dichterbij. Echt.
Wil je kijken?
