Omar Sharif nie tylko zagrał w filmie Lawrence z Arabii. W tym filmie zadebiutował w Hollywood. I zrobił to wcielając się w najbardziej intrygującą postać w całej epopei z 1962 roku.
Rolę tę pełnił Sherif Ali, przywódca plemienia Huweitat. Ostry język. Dumny. Bezkompromisowy.
Film rozpoczyna się brutalną lekcją prawa plemiennego. Przy studni zatrzymuje się Dashud, przewodnik Lawrence’a. Nie sprawdza, kto jest jego właścicielem. On po prostu pije. Studnia należy do szeryfa Alego. Konsekwencje są natychmiastowe. Ali go zabija. Żadnej dyskusji. Tylko surowa rzeczywistość pustynnych granic.
Ta chwila nadaje ton wszystkiemu, co wydarzy się później. Zamienia Ali w człowieka o rygorystycznych zasadach. Który honor stawia ponad wszystko. Nawet wyżej niż własne życie.
Lawrence, z drugiej strony, to widok, który warto zobaczyć. Brytyjski oficer w ekstrawaganckim mundurze wjeżdża do świata, który nie chce go widzieć. Ali patrzy. Widzi człowieka, który nie czuje się swobodnie. Które mogą się przydać. Lub niebezpieczne.
Punkt zwrotny następuje później. Lawrence przeżywa atak. Pokazuje odwagę. Prawdziwa odwaga. Nie brawura żołnierza, ale odwaga ocalałego. Ali to zauważa.
A to zmienia wszystko.
Na znak głębokiego szacunku Ali wręcza Lawrence’owi prezent. Zastępuje brytyjskie mundury wojskowe tradycyjnym strojem arabskim. To coś więcej niż tylko ubrania. To jest wyznanie. To jest przejście od osoby z zewnątrz do sojusznika. Moment, w którym stykają się dwa zupełnie różne światy.
Występ Sharifa staje się podstawą filmu. Pełni rolę kompasu moralnego. Ten, który najlepiej rozumie pustynię. Bez jego obecności opowieść traci na wadze.
Do dziś pozostaje jednym z najbardziej zapadających w pamięć debiutów filmowych. Rola, która decyduje o karierze. I postać, która kilkadziesiąt lat później nadal odbija się echem w popkulturowych dyskusjach na temat filmu Arabian Lawrence.
Dlaczego wciąż o nim rozmawiamy? Prawdopodobnie dlatego, że szeryf Ali wydawał się prawdziwy. W historii, która często koncentruje się na ego Lawrence’a, Ali był siłą stabilizującą. Ci, którzy przypomnieli wszystkim, że pustynia nie dba o imperia.
