Slanglichten
Jessica Meir nam het vanuit een baan om de aarde op.
Ze zweefde in de SpaceX Dragon, onderdeel van Crew-12. Gewoon naar beneden kijken.
Het uitzicht was niet alleen mooi, het was gewelddadig, stil en heel groen.
Meir noemde het dansen. Slangen.
Een echte show, zei ze. Niet zomaar een gloed, maar een optreden dat vlak onder haar neus plaatsvindt.
Waarom gebeurt dit nabij de polen?
Het is eenvoudige natuurkunde. De zon gooit geladen deeltjes naar de planeet. Het magnetische veld van de aarde grijpt ze vast en drijft ze naar de boven- en onderkant. Dan storten ze in de atmosfeer. Die botsing? Dat is waar het licht vandaan komt. Gordijnen van kleur die door de lucht kabbelen.
Meir is niet iemand voor droge rapporten.
‘In tegenstelling tot de vorige aurORA die ik heb gezien, danste deze…’
Ze vond de manier waarop dit specifieke display bewoog leuk. Direct. Emotioneel.
Eerlijk gezegd was ze onder de indruk. En ze plaatste de timelapse om het te bewijzen.
De meesten van ons zien poollicht alleen op schermen. We zien foto’s, video’s, misschien een wazige livefeed als de lucht openbreekt. Maar vanaf het station? Van een Dragon-capsule die langs de wolken zweeft?
Je krijgt het perspectief dat niemand anders krijgt.
Het doet je nadenken over hoe de ruimte eruit ziet. Niet alleen zwarte leegte, maar licht dat in realtime interageert met zwaartekracht en magnetisme.
Heeft iemand anders de link gecontroleerd?
