Na długo zanim CGI mogło ukazać oddech smoka czy odległą galaktykę, animatroniki już skradły serca widzów. Przypomnij sobie horror rekina w filmie Szczęki. Cicha empatia E.T. na podwórku jego domu. To nie były tylko marionetki. Były to mechaniczne cuda, które wydawały się przerażająco realne.
Czym więc jest urządzenie animatroniczne?
To jest lalka mechaniczna. 🤖
Jest tworzony przez twórcę. Czasami przy użyciu wstępnie zaprogramowanych sekwencji. Czasami za pomocą pilota. Zakres ruchu jest bardzo zróżnicowany. Niektóre urządzenia wykonują jedną akcję. Inni poruszają się z niesamowitą wszechstronnością.
Dlaczego animatronika zdefiniowała pokolenie kina
„Stworzenia animatroniczne często wydają się nam równie realne, jak ich odpowiedniki z krwi i kości”.
Nie chodziło tylko o ruch. Chodziło o obecność. Kiedy Steven Spielberg potrzebował rekina, który w dotyku przypominał siłę natury, nie polegał na przewodach cyfrowych. Stworzył mechaniczną bestię. Wyniki? Rewolucyjny.
Animatronika stała się podstawą hitów kinowych lat 80. i 90. Byli dokładni. Byli genialni. Domagali się poświęcenia. Aktorzy zareagowali na nie. Publiczność je czuła. Ta dotykowa rzeczywistość to coś, czego efekty cyfrowe wciąż nie potrafią odtworzyć.
Mechanika magii
Jak sprawić, by lalka mrugała? Albo warczeć? Albo pomóc?
Odpowiedź leży w hydraulice, serwomechanizmach i zaawansowanej inżynierii. Prosta dźwignia może imitować mięsień. Mały silnik może poruszać szczęką. Najlepsze animatroniki nie tylko się poruszają. Oddychają. Drgają. Wahają się.
Urządzenia te były ograniczone programowaniem. Ale to ograniczenie stworzyło charakter. Robot, który porusza się gwałtownie, wydaje się bardziej autentyczny niż ten, który porusza się płynnie. Usterki stały się częścią uroku.
Gdzie oni teraz są?
Niektóre studia nadal z nich korzystają. Parki Disneya na nich polegają. Horrory uwielbiają je za zbliżenia z przerażającymi elementami. Ale era gigantycznych ekranów z animatroniką już minęła. CGI przejęło kontrolę. Jest taniej. Łatwiej to naprawić w postprodukcji.
Istnieje jednak nostalgia za fizycznością. Fani pamiętają zapach smaru. Suma silników. Sposób, w jaki światło uderzało w gumową skórę.
Coś straciliśmy. Poświęciliśmy teksturę dla wygody. A teraz patrzymy wstecz. Nie tylko dla filmów. Ale także na rękach, które je stworzyły.
Spinozaur to nie tylko CGI. To masywny, oddychający i gryzący mechaniczny potwór.
Model ten, stworzony przez Stan Winston Studios (SWS) na potrzeby Jurassic Park 3, nie był dodatkiem cyfrowym. To był fizyczny potwór. Universal chciał, aby drapieżnik na szczycie łańcucha pokarmowego wydawał się realny. Ciężki. Niebezpieczny. Zespół SWS nie tylko stworzył garnitur. Stworzyli ekosystem składający się z hydrauliki, stali i silikonu skóropodobnego.
Ten artykuł dotyczy stworzenia tego animatronicznego urządzenia. Rozważamy współpracę pomiędzy SWS i Universal. Rozbijamy inżynierię stojącą za stworzeniem, które dominuje na scenie. Nie z pikselami. I za pomocą tłoków.
Filozofia projektowania: więcej niż T. rex
Dlaczego Spinozaur? Scenariusz wymagał nowego szczytu łańcucha pokarmowego. Tyranozaur został usunięty z gry. To stworzenie było większe. Miał żagiel. I pysk przypominający krokodyla.
Projekt musiał służyć historii. Musiał wyglądać, jakby mógł połknąć helikopter. Albo przynajmniej spróbuj to zrobić.
Zespół Stana Winstona nie tylko odgadł proporcje. Studiowali prawdziwą anatomię. Pterozaury. Krokodyle. Celem był hybrydowy wygląd, który wyglądałby wiarygodnie. Nawet jeśli samo zwierzę budzi dziś kontrowersje wśród paleontologów, mechanizm animatroniczny musiał wyglądać prosto w kamerę.
Rzeźbieniem nadzorowali John Rosengrant i Stiles White. Współpracowali bezpośrednio z zespołem produkcyjnym Universalu. Brett Levison z Universalu pomógł wypełnić lukę między sztuką a inżynierią. W rezultacie powstał projekt, w którym groźny wygląd jest ważniejszy od naukowej precyzji.
Miał straszyć ludzi.
Tworzenie bestii: hydraulika i stal
Nie zbudujesz 20-metrowego dinozaura z kleju i nadziei. Budujesz go ze szkieletu.
Wewnętrzna struktura animatronicznego Spinozaura była złożoną ramą. Wyobraź sobie masywny egzoszkielet. Linie hydrauliczne biegły przez nią jak żyły. Sprężone powietrze i płyn wprawiają szczękę w ruch. Szyja. Ogon.
Każdy ruch był kontrolowany.
Mechanizm animatronika nie był statycznym rekwizytem. To był samochód z przeznaczeniem.
Sama głowa ważyła setki funtów. Przeniesienie go wymagało precyzyjnej inżynierii. Jeden zły sygnał i aktorowi szczęka się zatrzaskuje. Albo, co gorsza, psuje mechanizm.
Skórka była silikonowa. Tołstoj. Teksturowane. Ręcznie malowane. Każdy łuskowaty element był małym dziełem sztuki. Obraz nie był płaski. Miała głębię. Cienie. Odbicia światła zmieniające się w zależności od oświetlenia studyjnego.
To nie był garnitur. To była lalka. Gigantyczna, przerażająca lalka.
Zarządzanie witryną: czynniki ludzkie
Jak przenieść coś tak wielkiego przy napiętym harmonogramie zdjęć? Nie robisz tego przypadkowo. Nie zostawiasz rzeczy przypadkowi.
Operatorzy znajdowali się w maszynie lub w jej pobliżu. Patrzyli na monitory. Pociągnęli za dźwignie. Każdy kęs. Każdy obrót głowy. To była praca ręczna. Wysoce odpowiedzialna i precyzyjna praca fizyczna.
Sam Stan Winston brał udział w superwizji. Znał język kina. Wiedział, jak światło uderza w silikon. Wiedział, jak ożywić oczy.
Współpraca była bliska. SWS. Uniwersalny. Dyrektorzy. Stale się komunikowali. Korekty dokonywano codziennie. Jeśli Twoja szczęka porusza się za bardzo
Ewolucja cyfrowych dinozaurów
Seria Jurassic Park zbudowała swoją reputację na jednym: na stworzeniu prehistorycznych potworów, które wyglądają przerażająco realistycznie. Nie miało znaczenia, czy patrzyłeś na niezgrabną animatronikę, czy na wczesne efekty komputerowe. Kiedy w 1993 roku ukazał się oryginalny film, Hollywood musiało przyznać, że tak naprawdę nigdy nie widziało żywego dinozaura. Jednak ekran pokazał nam na tyle, że uwierzyliśmy, że oddychają, polują i umierają.
Potem przyszedł Jurassic Park II: Zaginiony Świat. Nie tylko powtórzył formułę. Udoskonalił wizję. Stworzenia wydawały się bardziej dostrojone do swojego otoczenia. Mniej jak potwory na planie. Raczej zwierzęta na wolności.
Ale Jurassic Park III ponownie podniósł poprzeczkę. Trzeci film Stevena Spielberga rozwinął tę technologię jeszcze dalej. Sama scena T. rex udowodniła, że efekty cyfrowe mogą utrzymać wagę hitu kinowego bez poczucia sztuczności. Granica między efektami praktycznymi a cyfrowymi zatarła się. Widzowie przestali się zastanawiać, czy to prawda. Zaczęli się zastanawiać, co będzie dalej.
Realizm nie był chwytem marketingowym. Ona była głównym celem.
Fani wciąż zastanawiają się, która era miała najlepsze stworzenia. Niektórym brakuje dotykowej ciężkości praktycznych efektów. Inni twierdzą, że wersje cyfrowe oferowały bardziej dynamiczne ruchy. Ale postęp jest niezaprzeczalny. Każdy film był lepszy od poprzedniego. Nie tylko w ramach budżetu. Ale także pod względem stopnia przekonania.
Dinozaury z Jurassic Park 3 nie były jedynie rekwizytami z recyklingu. Były to zupełnie nowe rozwiązania. Welociraptory otrzymały aktualizację paleontologiczną. Tyranozaur został przerobiony. Ale nie był już główną gwiazdą. Korona ta trafiła do Spinozaura. Potwór, który przyćmiewa nawet potężnego Tyranozaura. To największa animatroniczna istota, jaką kiedykolwiek stworzyło SWS. Jest większy niż T. rex, którego zespół Winstona stworzył na potrzeby oryginalnego Parku Jurajskiego!
Sprawdź te imponujące cechy Spinozaura:
-
Ma 13,3 m długości – prawie tak długi jak autobus – i waży do 24 000 funtów (10 886,2 kg / 12 ton).
-
Jest w całości napędzany hydrauliką, łącznie z mruganiem oczami. Wynika to z faktu, że stworzenie musiało pracować zarówno nad, jak i pod wodą.
-
W konstrukcji zastosowano 42 cylindry hydrauliczne i wąż hydrauliczny o długości około 2200 stóp (671 m).
-
Stworzenie porusza się po torze o długości 140 stóp (43 m) wykonanym z pary stalowych belek dwuteowych o średnicy 12 cali (30,48 cm).
-
Wszystkie połączenia obrotowe wykonane są w oparciu o łożyska toczne.
-
Wszystkie duże części stalowe zostały wycięte za pomocą cięcia strumieniem wody.
-
Stworzenie jest kontrolowane całkowicie zdalnie.
Jak SWS Studio stworzyło to niesamowite urządzenie? W następnej sekcji przyjrzymy się standardowemu procesowi tworzenia urządzeń animatronicznych. Następnie szczegółowo omówimy różne etapy tego procesu.
Ewolucja dinozaurów
Spinozaur wzorowany jest na prawdziwym dinozaurie odkrytym niedawno przez paleontologów. Oparcie się na rzeczywistych danych może być zarówno zaletą, jak i wadą dla zespołu projektowego. Zaletą jest to, że mają solidną podstawę do rozpoczęcia. Wadą jest to, że narzuca to bardzo specyficzny zestaw kryteriów, które należy dokładnie spełnić.
Spinozaur nosi tytuł największego mięsożernego dinozaura, jaki kiedykolwiek odkryto. Już sam ten fakt sprawia, że stworzenie filmu na dużym ekranie jest inżynierskim koszmarem. Nie możesz po prostu podłączyć prądu do gigantycznej jaszczurki i mieć nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Istnieje specyficzny, sztywny proces przekształcania koncepcji w poruszające się, oddychające zagrożenie.
Wszystko zaczyna się od papieru. Następnie przechodzi do gliny.
Pełny cykl pracy jest długi. Robisz szkice. Stwórz model – to tylko fantazyjne określenie miniaturowego modelu. Stamtąd możesz przejść do tworzenia rzeźby w pełnej skali. Następnie wykonujesz formę do tej rzeźby. Następnie rzucasz ciało. Zainstaluj kości hydrauliczne i serwa. Zbieranie potwora. Na koniec testujesz go, aż się zepsuje, a następnie rozwiązujesz problem.
Taki złożony mechanizm animatroniczny wymaga zwykle dwóch lat pracy. Terminy nie interesują się sztuką. Budżetom nie zależy na perfekcji. W prawdziwym świecie musisz dostarczyć projekt.
Według Johna Rosengranta, który pełnił funkcję kierownika ds. efektów specjalnych w Jurassic Park III, Spinozaur naruszył standardowe terminy. Od wstępnej koncepcji do produktu końcowego minął niecały rok. Rosengrant kierował zespołem około 75 projektantów, inżynierów i artystów w Stan Winston Studio (SWS). Około 30 z tych specjalistów skupiało się wyłącznie na pracy nad Spinozaurem.
To ogromna ilość siły roboczej jak na jednego dinozaura. I zrobili to szybko.
Na początku
Tworzenie dowolnego mechanizmu animatronicznego rozpoczyna się od dwóch krytycznych etapów: szkicu i miniatury.
Przenieś na papier
Zanim wkręci się pierwszą śrubę, artysta musi sobie wyobrazić potwora. Dla Spinozaura oznaczało to ścisłą współpracę z Jackiem Hornerem, ekspertem paleontologiem. Horner współpracował z ekipą filmową Jurassic Park III. Jego opinie wpłynęły na anatomię. Szkice zostały sprawdzone. Pojawiły się sugestie zmian. Projekt ewoluował.
Ostatecznie artysta stworzył szczegółową ilustrację, która posłużyła jako projekt. W przypadku SWS droga od wstępnych szkiców do ostatecznego projektu zajęła tylko około trzech tygodni. Trzy tygodnie na potwierdzenie pojawienia się największego drapieżnika świata.
Brzmi szybko. I tak było.
Od szkicu do gliny: pierwsza fizyczna manifestacja
“Szkice papierowe są najważniejsze. Wszystko inne zależy od dokładności tych szkiców. “
Wszystko zaczyna się od ołówka. Artysta w pracowni Stana Winstona prawdopodobnie patrzy na pustą stronę, próbując uchwycić chaotyczną, prehistoryczną energię spinozaura. To nie są tylko bazgroły. To jest rysunek. Jeśli rysunek jest nieprawidłowy, cała istota zapada się, zanim dotknie się pierwszego kawałka gliny. Szkice definiują sylwetkę, fakturę i groźny wygląd. Bez precyzyjnej linii rzeźbisz po prostu jaszczurkę z kościanym żaglem.
Po zatwierdzeniu projektu papieru proces przechodzi z 2D do 3D. Nie zaczynasz od razu tworzenia animatronika naturalnej wielkości. To jest przepis na katastrofę. Zamiast tego tworzysz układ.
Test miniaturowy
Tutaj teoria spotyka się z praktyką. Makieta jest pomniejszonym modelem, a prace nad Spinozaurem zespół Stan Winston Studio (SWS) zaczynał od małych prac. Skala od jednego do szesnastu. To bardzo mało.
Dlaczego taki mały? To jest etap weryfikacji. Model gliniany działa jak „eliksir prawdy” w przypadku projektów papierowych. Odsłania proporcje, które na papierze wyglądają normalnie, ale w trzech wymiarach wydają się niezręczne. Być może ogon jest za długi. Być może dłoń wygląda jak udko kurczaka. Jeśli pojawią się problemy, nie niszczysz ostatecznych rysunków. Wracasz do rysowania.
Poprawiasz błędy w miniaturowej wersji glinianej. Następnie aktualizujesz projekt papieru. I utwórz nowy układ.
To cykl. Rysować. Tworzyć. Zniszczyć. Aby poprawić. Powtarzać.
Od makiety do mega-bestii
Podróż od szkicu do przerażająco realistycznego dinozaura nie kończy się na etapie rysowania. Następnym krokiem jest stworzenie modelu w skali 1:5. To może wydawać ci się drobnostką. Dla Spinozaura jest to ogromny model. Ten konkretny model miał około 8 stóp (2,4 m) długości. Po co tworzyć model w dużej skali? Daje to projektantom możliwość dodania poważnych szczegółów powierzchni bez utraty ogólnego kształtu. Ten model to nie tylko zabawka. To jest plan pełnowymiarowej rzeźby, która będzie prześladować ludzi na ekranie.
Rzeczywisty rozmiar
Po zatwierdzeniu szkiców i zeskanowaniu modeli rozpoczyna się prawdziwa praca. Celem jest stworzenie czegoś, co wygląda i porusza się jak żywy, oddychający prehistoryczny drapieżnik.
Tworzenie potwora
W czasach oryginalnego Parku Jurajskiego studio Stana Winstona musiało ręcznie rzeźbić te potwory. To było powolne. To było bolesne. To było drogie. Postępy w produkcji wspomaganej komputerowo (CAM) zmieniły zasady gry. Teraz nie tylko tną. Liczą.
Układ wysyłany jest do Cyber F/X. Czeka tam na niego digitalizator 3-D. Nie myl tego ze skanerem, którego używasz w bibliotece. Ta maszyna jest szczytem inżynierii precyzyjnej. W przypadku Spinozaura zastosowano skanowanie laserowe.
Jak to działa? Maszyna odbija promienie światła laserowego od powierzchni modelu. Gdy skaner się porusza, emituje ponad 15 000 wiązek na sekundę. Precyzyjne kamery po obu stronach rejestrują światło odbite. Robią nie tylko zdjęcie całego modelu. Łapią cięcie. Przekrój.
Specjalny system komputerowy zbiera te tysiące plasterków i łączy je ze sobą. Wynik? Doskonały, płynny, wygenerowany komputerowo model układu.
Ta cyfrowa kopia jest dokładna. Żadnych domysłów. Żadnych błędów. Tylko czysta, mierzalna geometria. I na podstawie tych danych powstaje pełnowymiarowa rzeźba.
Przejście od projektu cyfrowego do rzeczywistości fizycznej nie polegało wyłącznie na skalowaniu. Zawierał autorską technikę frezowania opracowaną przez Cyber F/X. Wykorzystali technologię CNC-Sculpting® do przekształcenia pianki poliuretanowej w podstawowy kształt dinozaura. Tę sztywną piankę pocięto na łatwe w obsłudze kawałki. Dane z modelu komputerowego sterowały małymi obrotowymi nożami. Te noże wycinają sekcje z masywnych bloków twardej pianki.
Potem rozpoczęło się zgromadzenie. Zespół studyjny Stana Winstona potraktował te elementy jak gigantyczną łamigłówkę 3D. Połączyli ze sobą wyfrezowane sekcje. Rezultatem był szorstki, pełnowymiarowy model. Ale to był tylko szkielet całego procesu.
Ręcznie robiony realizm
Model komputerowy nie jest w stanie oddać każdej skali i zagięcia. Na tym etapie prace przejęli rzeźbiarze pracowni. Ręcznie wyrzeźbili w piance niesamowite detale. To właśnie ta praca fizyczna nadała stworzeniu realistyczny wygląd. Maszyna zapewniła masy, a artyści życie.
„Nadal jest wiele do zrobienia i zajmuje się tym zespół rzeźbiarzy w pracowni Stana Winstona”.
Faza tworzenia formularza
Po ukończeniu rzeźby potrzebne były formy. Zespół stworzył zestaw z trwałego materiału epoksydowego. Materiał ten charakteryzuje się dużą przyczepnością. Został zaprojektowany tak, aby wytrzymać proces odlewania. W formach epoksydowych zachowano każdy szczegół wyrzeźbiony ręcznie przez rzeźbiarzy.
Proces przeniósł się z fragmentów cyfrowych na pianę fizyczną. Następnie przejdź do ręcznie wycinanych kawałków. Teraz mówimy o zachowaniu poprzez replikację. Kolejnym krokiem jest casting. Ale w tej piance położono fundament. I w żywicy epoksydowej.
Rama jest przymierzana w formach przed odlaniem powłoki z gumy piankowej. To precyzyjny taniec warstw. Stan Winston Studio wyściela wnętrze formy gliną o dokładnie określonej grubości, aby imitować prawdziwą skórę. Następnie wzmacniają tę glinianą powierzchnię włóknem szklanym. Następnie glinę usuwa się. Pozostaje baza do wylania pianki.
Ustalona w formie podstawa ta tworzy lukę. Wypełnij tę przestrzeń gumą piankową i masz skórę. Po co zawracać sobie głowę tak skomplikowanym projektem? Dwa powody. Po pierwsze, nadaje ruchom naturalny wygląd. Po drugie, pozwala kontrolować wagę i grubość skóry. Bez tego kroku stworzenie wygląda jak sztywny kombinezon. Dzięki niemu skóra porusza się niezależnie od mechaniki.
Jak stworzyć animatronika
Tworzenie komponentów zajmuje najwięcej czasu. Większość części wytwarzanych przez studio Stana Winstona nie jest sprzedawana w żadnym sklepie z narzędziami. W Home Depot nie znajdziesz lewego przedramienia Spinozaura. Albo ogon Tyrannosaurus rex. Tworzą niemal wszystko od zera.
Jednak gdy tylko jest to możliwe, korzystają z gotowych produktów. Przeprojektowują zwykłe urządzenia, aby sprostać nietypowym potrzebom. To kreatywne podejście do ponownego wykorzystania to najlepszy sposób, aby nauczyć się samodzielnego tworzenia części animatronicznych. Zacznij od tego, co już masz. Zmodyfikuj to. Obserwuj, jak się porusza.
Proces tworzy szczelinę pomiędzy podstawą pianki a szczegółową powierzchnią formy. To właśnie ta szczelina określa ostateczną grubość skóry.
Wszystko zależy od pomysłowości. Nie tylko w znalezieniu właściwej części, ale także w stworzeniu części z czegoś innego. To jest prawdziwa umiejętność.
Mechanika potworów
Magia za kulisami studia Stana Winstona nie wydarzyła się ot tak. Wymagało to ogromnego, zsynchronizowanego wysiłku podzielonego na cztery wyraźne kategorie operacyjne. Zespoły te nie działały w izolacji. Opracowywali swoje części jednocześnie, dbając o to, aby produkt końcowy stanowił pojedynczą, spójną całość, a nie mozaikę sprzecznych elementów.
Jednym z takich fundamentów jest czysta inżynieria mechaniczna.
Inżynierowie SWS musieli zaprojektować i zbudować fizyczny szkielet stworzenia. Oznaczało to pracę ze wszystkim, od prostych przekładni po złożone układy hydrauliczne. Wybór napędu nie był przypadkowy. W przypadku animatronicznego Spinozaura prawie wszystkie systemy mechaniczne opierały się na hydraulice. Było to podejście zorientowane na niezawodność, w którym priorytetem była czysta moc i płynna jazda, a nie lżejsze alternatywy.
Potem przychodzi układ nerwowy. Grupa inżynierów elektroników musiała opracować systemy sterowania niezbędne do obsługi urządzenia animatronicznego.
Inżynierowie ci zwykle zaczynali od zera. Nie podłączano ich tylko do istniejącego sprzętu. Stworzyli własne, niestandardowe płytki drukowane, zasadniczo składając gigantyczne zabawki RC o wysoką stawkę. Celem była dokładność. Prawie wszystkie ruchy Spinozaura były kontrolowane przez wyspecjalizowane systemy zdalnego sterowania znane jako urządzenia telemetryczne.
„Ci inżynierowie zasadniczo budują gigantyczne zabawki sterowane radiowo”.
To rozróżnienie ma znaczenie. To nie była wcześniej nagrana animacja. To było na żywo, prawdziwe zarządzanie. Urządzenia telemetryczne umożliwiły operatorom kontrolowanie określonych stawów i ruchów w czasie rzeczywistym. Otworzyło to drogę do kolejnego etapu rozwoju, w którym dokładniej opisano specyfikę sprzętu telemetrycznego. Ale tutaj położono fundament: hydrauliczną strukturę mięśni kontrolowaną przez własną elektronikę.
Zamontowano wszystkie układy hydrauliczne. Zostały sprawdzone. Potem przyszła najtrudniejsza część: stworzenie realistycznego wyglądu.
Szkielet i skóra
Nie można po prostu wieszać przewodów w powietrzu. Elementy elektroniczne i mechaniczne wymagają miejsca. Kombinezon wymagał ramy, aby zachować swój kształt. Stan Winston Studios nie narysowało szkicu kreskówki. Stworzyli ramę, która odwzorowywała prawdziwy szkielet tego stworzenia.
Większość tej konstrukcji szkieletowej jest wykonana z grafitu. Jest to materiał syntetyczny. To światło. Jest trwały. Jest to naturalny wybór dla urządzeń animatronicznych.
Z powierzchnią sytuacja była inna. „Skórę” wykonano z pianki. Jest to porowata, lekka guma powstająca w wyniku zmieszania powietrza z ciekłym lateksem. Następnie jest wulkanizowany. Hartowanie.
Silikon jest mocniejszy. Poliuretan jest trwalszy. Ale z pianką łatwiej się pracuje. To jest kompromis.
Ciekły roztwór wlewa się do foremek. Części ramy są bezpośrednio osadzone w piance w określonych punktach, aby zapewnić wytrzymałość. Kawałek tkaniny przycina się na wymiar i wkłada do mokrej mieszanki. Zapewnia to wytrzymałość materiału na rozciąganie. Po stwardnieniu skórkę usuwa się z formy.
Montaż
Czas zbierać.
Najpierw zainstaluj ramę. Następnie do środka wkładane są układy mechaniczne. To nie są części wstawiane na ślepo. Każdy komponent jest sprawdzany podczas instalacji. Czy porusza się prawidłowo? Czy nie koliduje to z zębatkami za nim?
Elektronika jest połączona z mechaniką. Sterowanie zostało przetestowane przed ostatecznym montażem. Ale sprawdzają go ponownie. Rezerwacja. Dokładność.
Kombinezon „oddycha”. On się porusza. Ale czy on wciąż żyje?
Mechanika iluzji w skórze Spinozaura
Nie chodzi tylko o naciągnięcie gumowej skorupy na metalową ramę. Prawdziwa praca zaczyna się, gdy zaczniesz traktować swoją skórę jak drugie podwozie. Elementy skórzane mają w rzeczywistości wbudowane elementy konstrukcyjne, które umożliwiają ich zatrzaskiwanie na ramie podczas początkowej fazy montażu. Pozostałe części są przykręcane dopiero po całkowitym zainstalowaniu mechanizmów wewnętrznych – mechaniki i elektroniki.
Montaż skóry to ból głowy. Jest to żmudny proces. Dodajesz szczegół po szczególe, stale sprawdzając, czy nie ma błędów.
Pomyśl o tym, co może pójść nie tak:
- Niechciane fałdy psujące sylwetkę
- Deformacja tam, gdzie nie powinna
- Rozciąganie, które zniekształca anatomię
- Za dużo napięcia
Jeśli coś takiego się stanie, musisz się dostosować. Musisz go ponownie przymocować. To niekończący się cykl naprawiania i sprawdzania. Ale nie chodzi tylko o naprawianie błędów. Czasami chcesz, żeby skóra się zwinęła. Chcesz, aby w niektórych miejscach swobodnie zwisał. Chcesz, aby poruszał się w określony sposób, aby stworzyć iluzję ciężaru.
Tu właśnie pojawia się umiejętność oszustwa.
Stan Winston Studio nie postawiło wyłącznie na napęd mechaniczny. Używali gumowych sznurków (bungee). Ukryte pomiędzy skórą a ramą sznurki działają jak sztuczne ścięgna. Kiedy animatronik się porusza, ściska się i rozciąga. Naśladuje to reakcję prawdziwej tkanki biologicznej na ruch. To niewidoczne. To realistyczne. To jest różnica między potworem a żywą istotą.
Jedną z technik stosowanych przez firmę SWS w celu nadania spinozaurowi i innym dinozaurom bardziej realistycznego wyglądu jest przymocowanie gumowych sznurków pomiędzy obszarami skóry a ramą. Kiedy się poruszają, sznury te naśladują ścięgna pod skórą, kurcząc się i rozciągając.
Rezultatem jest nie tylko ruch. To jest biologia.
Problem ze skórą i wyszukaj „grę”
Zapomnij o tradycyjnej farbie. Jeśli myślisz, że Stan Winston Studios po prostu bierze pędzel i maluje swoje dzieła, to się mylisz. Fotograf Chuck Zlotnick uchwycił proces w studiu, ale rzeczywistość jest znacznie bardziej chemiczna. Zespół używa specjalistycznej mieszanki podobnej do cementu kauczukowego. Barwią go, aż odcień będzie odpowiedni. Ale dlaczego?
„Rosengrant twierdzi, że używają tej mieszanki zamiast tradycyjnej farby, ponieważ mocniej przylega ona do gumy piankowej i rozciąga się wraz z nią podczas ruchu animatronika”.
Zwykła farba pęka. Ona się rozpada. Wygląda na pozbawioną życia. Ta specjalna mieszanka porusza się wraz z pianką. Wytrzymuje obciążenia. Skóra jest przygotowywana w ten sposób jeszcze zanim dotknie ramy głównej. To drobny szczegół, ale to właśnie odróżnia potwora od postaci.
Następnie następuje próba wytrzymałości. Po złożeniu urządzenia zespół celowo doprowadza je do awarii. Sprawdzają jego siłę. Szukają wszelkich problemów. Wszelkie pojawiające się problemy są rozwiązywane zanim postać po raz pierwszy pojawi się przed kamerą.
Kto sprawia, że wygląda na żywego?
Operatorzy nie są inżynierami w białych fartuchach. To są lalkarze. I tak, to właściwe słowo. Animatronik to po prostu złożona lalka. Różnica polega na budżecie i okablowaniu.
Ci lalkarze to przede wszystkim aktorzy. Nie tylko naciskają przyciski. Spędzają dni w formie. Badają jego granice. Uczą się jej języka. Rosengrant nazywa ten etap „poszukiwaniem gry”.
Nie chodzi o to, żeby to ruszyć. Chodzi o to, żeby czuć się tak.
Lalkarz postanawia sprawić, że postać będzie wyglądać na wściekłą. Nie tylko zmarszczone brwi. Mikronapięcie w szczęce. Sposób, w jaki twoje ramiona się garbią. Albo głód. Albo niespodzianka. Każde drgnięcie jest wyborem. Każda pauza jest rytmem. Scenariusz może mówić „strach”, ale lalkarz musi zrozumieć, jak ten strach wygląda w trzech wymiarach.
Lalkarze określają, jakie ruchy sprawiają, że animatronik wygląda na wściekłego, zaskoczonego, głodnego lub wyraża inną emocję lub nastrój określony w scenariuszu.
To współpraca silikonu i soulu. Inżynieria tworzy szkielet. Lalka daje skórę. Ale lalkarz? Obdarza duchem.
Telemetria za potworem
Ośmiu lalkarzy współpracuje w tandemie, aby kontrolować animatronicznego dinozaura Spinozaura. To ogromne zadanie. Każdy operator jest odpowiedzialny za określoną funkcję mechaniczną. Jedno polecenie kontroluje podstawowe ruchy głowy i ciała: kontrolują szczękę, szyję i kołysanie na boki. Druga para obsługuje dźwignie, które przesuwają język w górę, w dół, do środka i na zewnątrz. Dostępny jest system sterowania joystickiem oka, który kontroluje mruganie, ruch oczu i czesanie oczu.
Kończynom przednim nakazano pełny zakres ruchu. Dłonie otwierają się i zamykają na komendę. System wózka i nadwozia przesuwa stworzenie po szynach. Wewnątrz klatki piersiowej potencjometr oddechowy nadmuchuje membranę, symulując oddychanie. Ogon porusza się w pełnym zakresie. Suwak podnośnika nadwozia podnosi lub obniża całą konstrukcję.
„Rosengrant jest koordynatorem… dba o to, aby wszyscy pozostali lalkarze współpracowali, aby stworzyć realistyczny i wiarygodny ruch”.
Jak działa telemetria przy sterowaniu ręcznym
Urządzenie telemetryczne do sterowania ręcznego nie przypomina niczego, co można spotkać w standardowych pilotach zdalnego sterowania. To dziwne urządzenie. Lalkarz przyczepia go bezpośrednio do dłoni. Fizycznie odtwarza ruchy. Urządzenie przetwarza jego ruchy fizyczne na sygnał. Sygnał ten jest wysyłany do tablicy sterującej. Płyta napędza elementy mechaniczne.
Rosengrant koordynuje cały zespół. Korzystają z urządzeń przenośnych. Niektóre wyglądają jak joysticki do gier wideo. Inne robione są na zamówienie. Celem jest realizm. Ruchy muszą być wiarygodne. Widzowie nie powinni widzieć nitek ani przewodów. Powinni widzieć jedynie żywą, oddychającą istotę.
Dlaczego zakłócenia radiowe są niebezpieczne
„Potworne przedstawienie” zaczyna się od środków ostrożności. System kontroli Animatronic Spinosaurus wykorzystuje urządzenia wykorzystujące częstotliwość radiową (RF). To stwarza niebezpieczeństwo. Każde pobliskie urządzenie RF może powodować zakłócenia. Telefony komórkowe muszą być wyłączone. Pozostała elektronika musi być wyłączona. Nieprawidłowe sygnały mogą zakłócać polecenia sterujące.
Wyobraź sobie 12-tonowego potwora, który stracił kontrolę. Takie jest ryzyko. Równie ważne jest czyste odżywianie. Spinozaur ma dedykowany zasilacz awaryjny (UPS). Skok lub zanik mocy może wymknąć się spod kontroli. UPS temu zapobiega. Utrzymuje bestię stabilnie.
Moc „gorącego” urządzenia animatronicznego
Rosengrant nazywa Spinozaura animatronicznym urządzeniem klasy „hot rod” (potężnym, dostrojonym). Ma większą moc niż zwykle. Hydraulika wykorzystuje większe cylindry. Dostarczają około 1000 koni mechanicznych. Maszyna jest tak potężna, że może rozerwać samochód na kawałki.
Kiedy ogon macha na boki, na jego końcu osiągane jest obciążenie 2 G. Jedno G to siła grawitacji. Dwa G to dwa razy więcej. Moc jest ogromna. Dinozaur porusza się w ciężkim, ważnym celu. To nie tylko wygląda realistycznie. Czuję się ciężko. To niebezpieczne. Telemetryczne sterowanie ramieniem zapewnia precyzję każdego uderzenia, zamachu i ugryzienia. Ale jaka za tym stoi siła? To czysta moc mechaniczna. Gdy już zacznie się poruszać, nie da się jej zatrzymać.
Strach na twarzach aktorów nie był udawaniem. Był prawdziwy. Animatroniczny Spinozaur wyglądał przerażająco realistycznie. Górował ponad wszystkim wokół. Poruszał się z dużą siłą hydrauliczną.
Stan Winston Studios stworzyło tego potwora, aby sprostać wszelkim wyzwaniom. W Jurassic Park 3 wszędzie była woda: mgła, deszcz, jeziora. Samochód musiał sprostać tym warunkom. Zespół Winstona uszczelnił każde połączenie. Każdy drut. Każdy czujnik. Sprawili, że kombinezon jest całkowicie wodoodporny. Absolutnie. Można go zanurzyć pod wodą. Włączać. I nadal działało. Ten poziom inżynierii jest rzadkością w przypadku tak skomplikowanych rekwizytów.
Mechanika 5,5-metrowego potwora
Stworzenie znajdowało się na platformie. Poruszało się po szynach. Jak pociąg. 5-metrowy cylinder hydrauliczny popchnął go od tyłu. Popchnął Spinozaura do przodu. Szybko. Bardzo szybko.
Przenieść go w nowe miejsce? Wymagało to użycia dźwigu. Ogromna winda. To nie był łatwy rekwizyt. Był to ciężki sprzęt przebrany za dinozaura.
Animatronika kontra CGI: rozpoznawalny znak
Połączenie tych dwóch technologii było niezwykłe. Prawie wszyscy wierzą, że to, co widzą na ekranie, jest prawdą. Lub cyfrowe. Niezwykle trudno jest je rozróżnić. Stan Winston dał nam wskazówkę. Prosta zasada.
Spójrz na całe stworzenie.
Jeśli zobaczysz całego Spinozaura. Łącznie z nogami. Swobodne poruszanie się po ekranie. To jest liczba. Grafika komputerowa.
Ale większość ujęć? Nie są aż tak szerokie. Zbliżenia. Twarz. Zęby. Najprawdopodobniej jest to animatronik. Większość postaci Winstona nie miała nóg. Spinozaur nie jest wyjątkiem. Ci, którzy mieli nogi, nie mogli poruszać się z całkowitą swobodą. Zostały nagrane. Do opanowania.
Po co sięgać tak daleko? Do zbliżeń. Do intymnego horroru. CGI radzi sobie z szerokimi ujęciami. Animatroniki przekazują emocje. Aktorzy reagują na wagę. Być obecnym. Do samochodu, który oddycha powietrzem. Które wstrząsa ziemią. Tej reakcji nie można udawać.
Rzadko widujemy przewody. Szyny. Uzyskiwać. Ale oni tam byli. Trzymając się iluzji. Podtrzymywanie naszego strachu przy życiu.
Cyfrowy Spinozaur wyrenderowany na ekranie przez Industrial Light & Magic jest praktycznie nie do odróżnienia od fizycznego animatronika stworzonego przez zespół Stana Winstona.
Widząc z bliska tę masywną mechaniczną figurę i dotykając jej, nie można nie zauważyć niesamowitej złożoności rzemiosła. Przypomina nam, jak rzeczywistość mogą kształtować ręce, które rozumieją zarówno biologię, jak i inżynierię.
Technologia za rykiem
Dinozaury w Jurassic Park III to jedne z najlepszych przykładów technologii animatronicznej w szczytowym okresie. Połączenie praktycznych efektów i CGI zapewnia widzowi płynne wrażenia. Czujesz ciężar i obecność prawdziwej istoty, a nie tylko unoszących się w powietrzu wielokątów.
Jeśli chcesz głębiej poznać działanie tej magii, dostępnych jest mnóstwo zasobów.
Gdzie dalej
Dla zainteresowanych mechaniką magii filmowej te linki zapewnią solidne podstawy:
- Jak działają efekty specjalne niebieskiego ekranu – zrozumienie podstaw iluzji.
- Jak działa Industrial Light & Magic – wnętrze studia, które zdefiniowało nowoczesne efekty wizualne.
- Jak Centropolis tworzy efekty specjalne – kolejne spojrzenie na przemysłowych gigantów.
- Jak działają układy hydrauliczne – źródło energii dla tych masywnych mechanicznych kończyn.
- Jak działają przekładnie to proste mechanizmy, które napędzają złożone ruchy.
- Jak działają zabawki sterowane radiowo – systemy sterowania zza kulis.
- Jak działa żelazo i stal to materiały, z których powstają szkielety robotów.
- Jak działają łożyska – bo płynność ruchu nie podlega negocjacjom.
- Jak działają przecinarki wodne – precyzyjne cięcie niestandardowych części.
- Jak powstał efekt „zamrożenia” w filmie „Matrix” – kolejny rodzaj wizualnego oszustwa.
Wyłącz ekran
Studio Stana Winstona pozostaje punktem odniesienia dla każdego fana efektów praktycznych. Ich praca nad Jurassic Park III ustanowiła standard, któremu CGI wciąż stara się dorównać pod względem realizmu dotykowego.
Dla entuzjastów majsterkowania dostępne są tutoriale dotyczące tworzenia własnych animatronicznych szkieletów i głów androidów. To hobby niszowe, ale wymagające poważnej wiedzy inżynierskiej. Cyber F/X oferuje także informacje dotyczące technicznej strony tworzenia efektów stworów.
Granica między rzeczywistością a renderem wciąż się zaciera. Ale czasami dotknięcie samochodu przypomina, że pod pikselami wciąż jest ciało i metal.
