John Wilkes Booth kwam niet alleen uit acteermateriaal. Hij is erin geboren. Meer specifiek werd hij geboren in wat misschien wel de meest prestigieuze theatrale lijn in het 19e-eeuwse Amerika was. Maar hoewel zijn naam nu om de slechtst mogelijke reden permanent in de geschiedenis is gegrift, werd zijn familie ooit op de beste manier gevierd.
The Booths waren machtsspelers in het Amerikaanse theater. Het waren niet alleen lokaal talent; het waren nationale verschijnselen. Hun bekendheid wedijverde met de grootste sterren van die tijd, een wereld verwijderd van de podia waar veel acteurs vastzaten. Dit was geen gezin dat moeite had om opgemerkt te worden. Zij domineerden de borden.
Junius Brutus-stand: een Britse import
Het begon allemaal met John’s vader, Junius Brutus Booth. Hij was een Engelse immigrant die de Atlantische Oceaan overstak en al snel een belangrijke figuur in het Amerikaanse theater werd.
Junius was niet alleen bekend. Hij was alomtegenwoordig. Zijn populariteit was zo intens dat critici van die tijd hem op de tweede plaats plaatsten, na één man: Edwin Forrest. Forrest was de titaan van het Amerikaanse acteren, de man waarmee iedereen werd gemeten. Tweede worden na Forrest betekende dat je op het absolute hoogtepunt van het beroep stond.
Junius bracht een zekere ernst op het podium. Hij vertrouwde niet op trucjes. Hij vertrouwde op aanwezigheid. En zijn Amerikaanse publiek at het op. Hij bewees dat een Britse acteur niet alleen in de VS kon overleven, maar ook leiding kon geven aan het peloton.
Edwin Booth: het grootste gehucht
Als Junius de pilaar was, was zijn zoon Edwin het kroonjuweel. Edwin Booth werd een gerenommeerd tragediedichter, een label dat gewicht in de schaal legt. In de 19e eeuw was tragedie de hoogste vorm van acteren. Het vereiste bereik. Het vereiste diepgang. Het vereiste het vermogen om het hart van je publiek in het openbaar te breken.
Edwin beheerste het.
Hij wordt vandaag de dag nog steeds herinnerd als een van de grootste artiesten die ooit Hamlet van William Shakespeare speelde. We hebben het niet over een behoorlijke inspanning. We hebben het over een definitieve versie. Zowel critici als het publiek beschouwden zijn Hamlet als de gouden standaard.
“Edwin Booth werd een gerenommeerd tragediespeler… herinnerd als een van de grootste artiesten die ooit William Shakespeare’s Hamlet speelde.”
Dit was een familie die uitmuntendheid definieerde. Junius definieerde de blockbuster. Edwin definieerde de kunst. John Wilkes was de derde draad in dit tapijt van talent.
De tragedie van John Wilkes
Hier neemt het verhaal een donkere wending. John Wilkes Booth maakte deel uit van deze vooraanstaande lijn. Hij had het talent. Hij had de naam. Hij heeft de opleiding gehad.
Dus waarom wordt hij herinnerd voor moord?
Het is een vraag die nog steeds boven de podiumdeuren van de Amerikaanse geschiedenis hangt. Hoe kiest een man met zo’n prestigieuze afkomst ervoor om de erfenis van zijn familie in één enkel moment te vernietigen? Hij was het zwarte schaap. De verrader. De man die het podium ruilde voor het pistool.
Toch blijft de naam Booth verbonden met deze twee reuzen. Junius. Edwin. Het is moeilijk om John Wilkes te scheiden van het gewicht van hun prestaties. Hij werd geboren in grootheid en koos voor schande.
De theaters staan nog steeds overeind. De toneelstukken worden nog steeds opgevoerd. Edwins Hamlet wordt nog steeds bestudeerd. De daad van John is rechtvaardig
