17 juli 20
Je hebt geen telescoop nodig om het te zien.
Of jij?
Kijk omhoog. Maar niet echt. Als je in het noordoosten bent, zie je alleen grijze waas. Maar als je daarboven zou zijn, in een lage baan om de aarde, en naar beneden zou kijken? Het lijkt erop dat de kaart door een vuile vinger is besmeurd.
Canadese bosbranden woeden met een geweld dat bijna prehistorisch aanvoelt. Achthonderdvijftig daarvan, volgens het Interagency Forest Fire Center. Acht. Honderd. En vijftig. De meeste ervan worden niet gecontroleerd. Geen van hen heeft spijt. Ze scheuren door Manitoba, Saskatchewan en Ontario zonder enige aandacht voor eigendomsgrenzen.
Het vuur is erg. De lucht is erger.
Rook geeft niets om grenzen. Het respecteert de soevereiniteit niet. Het drijft. Het stikt. Donderdag werd de lucht boven New York ‘zeer ongezond’. De staat moest noodprotocollen voor de luchtkwaliteit in werking stellen, zodat mensen door maskers zouden ademen. Stel je voor dat je leeft waar je eigen lucht een noodplan nodig heeft.
“Zeer ongezond.” Zo noemen ze dat nu. Wij zouden daaraan gewend moeten zijn.
Deze specifieke opname werd op 14 juli gemaakt door NOAA-21. De satelliet maakt gebruik van VIIRS (instrumentnamen zijn saai, maar ze maken prachtige foto’s) om de zichtbare en infrarode realiteit van de situatie vast te leggen. Wat je ziet zijn niet alleen lokale problemen. Je ziet enorme pluimen vanuit het noordwesten van Ontario in de dikke wolken van de VS stromen die de Canadese bossen verstikken. Dunne slierten die zich langs New York uitstrekken en over de Atlantische kust slepen.
Het is mooi. Het is verschrikkelijk. Het is een onmiskenbaar bewijs.
We bestuderen dit vanuit een baan om de aarde, omdat we niet overal tegelijk kunnen zijn. Satellieten geven ons het grote beeld. Letterlijk. Deze gegevens helpen de rampenbestrijdingsploegen van vandaag zeker. Maar het vertelt ook een verhaal voor morgen.
En het verhaal is slecht.
Menselijke activiteiten verbranden steenkool. Ze wekken goedkoop stroom op. Ze verwarmen de planeet. Een warmere planeet betekent langere en hardere bosbrandseizoenen. Vooral op plaatsen die al gevoelig zijn voor brand. Zoals Canada. Zoals nu.
Dus de satellieten kijken. Morgen maken ze nog een foto. Dan de volgende dag. Ze blijven kijken hoe de rook zich verspreidt omdat we hem zo lang hebben laten branden.
Waar stopt het? Waarschijnlijk niet aan de grens. Waarschijnlijk niet bij jouw raam.
Kijk maar naar de lucht. Het verandert al van kleur.
