Liczba zachorowań na odrę w Stanach Zjednoczonych przekroczyła granicę, której nikt nie chciał widzieć.
Rok 2026 przekroczył sumę z roku 2025. To najgorszy rok od 1991 r. Dane są ponure, ale nie pozostawiają miejsca na wątpliwości.
Amerykańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) odnotowały w zeszłym roku 2289 przypadków. 21 lipca 2026 r. osiągnęliśmy liczbę 2295 przypadków.
Ten ponury kamień milowy to nie tylko statystyka. To jest sygnał. Epidemii na taką skalę nie widzieliśmy od trzydziestu pięciu lat. W 1990 roku zgłoszono prawie 28 000 przypadków. Potem sytuacja się poprawiła. A teraz? Zsuwamy się do tyłu.
Ostatni raz liczba przypadków odry w Stanach Zjednoczonych przekroczyła tę liczbę w 1991 r.
Ale to tylko część układanki. W tym tygodniu w Science przyjrzeliśmy się także odwróconej do góry nogami galaktyce, twardej granicy ludzkiego życia i cieple, która przeczy prawom fizyki.
Czy doszło do „galaktycznego odwrócenia się” Drogi Mlecznej?
Nasza macierzysta galaktyka wygląda stabilnie. To jest dysk. Ostrożny. Zamówione. Ślizgaj się po przestrzeni jak frisbee.
Ale to błąd.
Nowe modele komputerowe sugerują, że Droga Mleczna nie jest tak cicha, jak się wydaje. Miliardy lat temu mniejsze galaktyki zderzyły się z naszą. Uderzenie było tak silne, że przechylił się cały dysk. Stopniowo zmieniała orientację w halo ciemnej materii.
Pomyśl o tym jak o bolesnej sztuczce na deskorolce.
Teoria ta pomaga wyjaśnić osobliwości w strukturze naszej galaktyki. W swojej 13,5 miliardowej historii doświadczył poważnych wstrząsów. Płyniemy po czymś dzikim i nieprzewidywalnym.
Czy istnieje sztywna granica życia ludzkiego?
Królowa Elżbieta II zapytała: „Kto chce żyć wiecznie?” (Nawiązanie do piosenki Queen).
Większość ludzi odpowiada: „Tak”. Nauka mówi nie.
Badania przeprowadzone w Instytucie Nauki i Technologii Skołkowo w Rosji sugerują, że nieśmiertelność jest fizycznie niemożliwa. Nawet stosując doskonałe leki przeciwstarzeniowe, umrzesz.
Dlaczego? Losowe mutacje DNA.
Gromadzą się. Komórki ulegają degradacji. Ostatecznie organizm zawodzi. Symulacja pokazuje „sufit” życia ludzkiego. Nawet w najlepszym przypadku granica ta wynosi od 150 do 190 lat.
To dwukrotnie więcej niż obecna średnia wynosząca 79 lat. Brzmi jak dużo. Ale to nie trwa wiecznie. To trudny przystanek.
Dlaczego współczesne życie psuje Ci mózg
Czy czujesz się przeciążony? Nie jesteś szalony.
Jesteście po prostu ewolucyjnie niekompatybilni z obecną rzeczywistością.
Naukowcy społeczni z Singapuru opublikowali artykuł w czasopiśmie Behavioural Sciences opisujący tę koncepcję. Ludzie ewoluowali, aby żyć w małych plemionach. Znane twarze. Pilne groźby. Czy lew prześladuje? Uruchomić. Nieznajomy? Zachowaj czujność.
A teraz? Mamy społeczności globalne. Ciągłe powiadomienia. Niewidzialna konkurencja.
Umysł nie jest w stanie sobie z tym poradzić. Rezultatem jest niepokój. Otyłość. Wypalenie emocjonalne. Nasz sprzęt jest przestarzały w stosunku do używanego przez nas oprogramowania.
Nasz szybki postęp sprawił, że nasze ciała i umysły nie są w stanie się przystosować.
Programowalne ciepło przeczy prawom fizyki
Ciepło zwykle podlega ścisłym zasadom.
Jednym z nich jest prawo Kirchhoffa dotyczące promieniowania cieplnego. Mówi ona, że jeśli powierzchnia pochłania ciepło pod pewnym kątem, musi je wypromieniowywać pod tym samym kątem. Wszystko opiera się na wzajemności. Ogranicza to sposób zarządzania energią cieplną.
Przynajmniej do tej pory.
Międzynarodowy zespół badaczy opublikował wyniki w czasopiśmie Laser & Photonics Reviews. Znaleźli sposób na złamanie tej 160-letniej zasady. Oddzielili procesy absorpcji i promieniowania.
Pozwala to na wytworzenie „programowalnego ciepła”. To łamie standardowy model. Era nieskutecznych rozwiązań należy już do przeszłości. Potencjalne zastosowania są ogromne.
Pasożyt, który wydłuża życie mrówek
Natura jest dziwna.
Mrówka Temnothorax nylanderi jest żywicielem pasożyta, który dziesięciokrotnie zwiększa jej żywotność. Mrówka staje się leniwa. Inne mrówki traktują go po królewsku. Karmią go. Chronią.
Po co?
Pasożyt chce, aby mrówka stała się łatwą ofiarą. Nie dla kolejnej mrówki. I dla dużego drapieżnika. Pasożyt rozmnaża się w jelitach drapieżnika.
Mrówka wiedzie długie, dopieszczone życie tylko po to, by zostać zjedzona. To dziwny kompromis. Badanie to, opublikowane w czasopiśmie BMC Genomics, przypomina nam, że natura nie dba o sprawiedliwość.
Nauka jest chaotyczna. Ona ogranicza. Przewraca galaktyki i łamie prawa fizyki.
Wciąż staramy się nadrobić ten postęp.
