Het Hooggerechtshof heeft niet alleen de doorslag gegeven. In Louisiana v. Callais ontmantelden ze in april de ruggengraat van de stemrechtwet van 1965. Staten kunnen ras niet langer meenemen in de herverdeling van kaarten. Het klinkt legaal, droog zelfs, maar de impact is onmiddellijk. Chaotisch.
De zuidelijke staten gaan snel vooruit. Tennessee, Alabama – ze zijn al begonnen met het uitwissen van overwegend zwarte districten. Het resultaat is een puinhoop voorafgaand aan de tussentijdse verkiezingen. Kai Wright gaat met Stacey Abrams zitten om de gevolgen te ontleden.
Abrams is geen onbekende in de sleur. Als voormalige minderheidsleider van het Georgia House, nu een meedogenloze activiste voor het stemrecht, ziet ze het bestuur duidelijk. Ze noemt deze stap ‘kwaadaardig’.
Niet ‘ongelukkig’. Niet ‘zorgwekkend’. Slecht.
Ze stelt dat de strategie eenvoudig is. Breukgemeenschappen. Verspreid de zaden van politieke macht.
‘Het is onze taak om te groeien.’
Valt er nog iets meer te zeggen dan dat? De kaart is getekend om uit te sluiten. Het antwoord is: uitbreiden. Om meer kiezers te betrekken bij de machinerie van de democratie, ondanks de kapotte versnellingen. Abrams gelooft dat de weg voorwaarts niet via juridische manoeuvres loopt die niet langer beschikbaar zijn, maar via puur volume. Deelname.
Ze denkt dat het systeem de cohesie tegenwerkt. De rechtbank zegt: kijk weg van ras. De staten zeggen dan weg te kijken van de macht. Abrams zegt: kijk naar het stembiljet.
Het is een open deur, nu grotendeels gesloten, maar ze loopt toch naar binnen. De zaden zijn verspreid, zeker. Maar wortels vinden scheuren.
‘Ze hebben gemeenschappen gebroken… we gaan groeien.’
