Ralph Shapey był obcym elementem amerykańskiej muzyki XX wieku. Daleki od bycia awangardowym eksperymentatorem, był zbyt nowoczesny, aby można go było uznać za tradycjonalistę. Ostatecznie na określenie go krytycy użyli terminu „radykalny tradycjonalista”. Brzmi to sprzecznie. To pewne.
Shapey urodził się w Filadelfii w 1921 roku i dorastał grając na skrzypcach. Szybko zorientował się, że ma do powiedzenia więcej, niż pozwala na to instrument. Jego uwaga skupiała się na kompozycji. Studiował u Stefana Wolpe, który studiował bezpośrednio u Antona Weberna. To pochodzenie jest ważne. Od samego początku swojej kariery Shapey ściśle trzymał się tradycji kompozycji dodekafonicznej.
Gdzie zbudowano reputację Shapey’ego
W 1945 przeniósł się do Nowego Jorku. W następnym roku skomponował swój pierwszy kwartet smyczkowy. Zaczęło się spokojnie. Największą uwagę przykuł jego drugi kwartet z 1949 roku. Wykonał go kwartet smyczkowy Juilliard School. Następnie ukazała się Fantazja , napisana na orkiestrę w 1951 roku, ale Shapey później wycofał utwór. To nie ma znaczenia. Reputacja została zbudowana.
Kontynuował przesuwanie granic. W „Wymiarach” (1960) i „Zaklęciach” (1961) wykorzystano zespół instrumentalny połączony z głosem sopranowym. Brak tekstu. To są tylko dźwięki samogłoskowe. To duchowe podejście do współczesnego języka muzycznego. Stworzył dramatyczne napięcie, które charakteryzowało jego wczesną twórczość.
Uniwersytet w Chicago i wielkie demonstracje
W 1964 roku trajektoria się zmieniła. Shapey rozpoczął naukę na Uniwersytecie w Chicago. W tym samym roku założył Contemporary Chamber Players. Kierował nim do połowy lat 90. Do 1991 roku był profesorem.
Wykonywał także najważniejsze dzieła. Ontogeneza (1965) została wykonana przez Buffalo Symphony Orchestra. Rituals (1966) poprowadził sam Shapey wraz z Chicago Symphony Orchestra. To były ważne momenty w historii amerykańskich orkiestr.
Potem przestał.
W 1969 roku Shapey ogłosił, że nie będzie już komponował muzyki. Nie pozwolił nawet na wykonanie swoich istniejących dzieł. Dlaczego? Protestował przeciwko obecnemu stanowi przemysłu muzycznego. Protestował przeciwko stanowi świata. Był całkowity spokój. 10 lat milczenia.
Powrót do podstaw
Czy będzie milczał? Nie, do klawiszy wrócił w połowie lat 70. Nie porzucił swoich zasad. Po prostu zmienił materiał źródłowy.
Sięgnął do Biblii. „Nagroda” (1971) to oratorium wykorzystujące teksty biblijne. Pisał także nabożeństwo żydowskie. Przymierze (1977) upamiętnia 30. rocznicę powstania państwa Izrael. Zawiera sopran, 16 wykonawców i taśmę. W swoich pracach często wykorzystuje nagrania taśmowe. Nie chodzi tylko o narzędzia. Chodzi o teksturę.
Większość jego dzieł zachowała do dziś formę neoklasyczną. Skomponował ponad 200 dzieł. To zdumiewająca liczba jak na kompozytora nieaktywnego od 10 lat.
Uznanie i dziedzictwo
Branża w końcu nadrabia zaległości. Shapey otrzymał wiele nagród. W 1989 roku został wybrany do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury. W 1993 roku otrzymał stypendium Fundacji MacArthur. To nie tylko dekoracje ścienne. Rozpoznają wyjątkowe brzmienie amerykańskiej muzyki.
Shapey zmarł 13 czerwca 2002 roku w Chicago. Pozostawił po sobie twórczość, którą trudno jednoznacznie sklasyfikować. On nie jest tylko serialem
