Ralph Shapey was een buitenbeentje voor de Amerikaanse muziek van de 20e eeuw. Verre van een avant-garde-experimentator te zijn, was hij te modern om als traditionalist te worden beschouwd. Critici gebruikten uiteindelijk de term ‘radicaal traditionalist’ om hem te beschrijven. Het klinkt tegenstrijdig. Dit is nauwkeurig.
Shapey werd in 1921 in Philadelphia geboren en groeide op met viool. Hij besefte al snel dat hij meer te zeggen had dan het instrument mogelijk maakte. Zijn aandacht was gericht op de compositie. Studeerde bij Stefan Wolpe, die direct bij Anton von Webern studeerde. Deze stamboom is belangrijk. Vanaf het begin van zijn carrière hield Shapey zich strikt aan de traditie van twaalftoonscompositie.
Waar Shapey’s reputatie werd opgebouwd
In 1945 verhuisde hij naar New York. Het jaar daarop componeerde hij zijn eerste strijkkwartet. Het begon rustig. Het was zijn tweede kwartet in 1949 dat echt de aandacht trok. Het ging in première door het Juilliard String Quartet. Vervolgens kwam “Fantasy”, geschreven voor orkest in 1951, maar Shapey trok dat stuk later terug. het maakt niet uit. Er wordt een reputatie opgebouwd.
Hij blijft de grenzen verleggen. Dimensions (1960) en Incantations (1961) gebruikten een instrumentaal ensemble gecombineerd met een sopraan. Er zijn geen woorden. Het zijn gewoon klinkers. Dit is een spirituele benadering van de moderne muzikale taal. Het creëerde de dramatische spanning die zijn vroege werk kenmerkte.
De Universiteit van Chicago en de Grote Demonstraties
In 1964 veranderde het traject. Shapey begon les te geven aan de Universiteit van Chicago. Later dat jaar richtte hij de groep Contemporary Chamber Players op. Hij leidde hen tot halverwege de jaren negentig. Tot 1991 was hij hoogleraar.
Hij bracht ook grote werken in première. Ontogeny (1965) ging ten onder met het Buffalo Symphony Orchestra. Rituals (1966) werd gedirigeerd door Shapey zelf en het Chicago Symphony Orchestra. Dit waren belangrijke momenten in de geschiedenis van Amerikaanse orkesten.
Toen stopte hij.
In 1969 kondigde Shapey aan dat hij geen muziek meer zou componeren. Hij stond niet eens uitvoeringen van bestaande muziek toe. Waarom? Hij protesteerde tegen de huidige toestand van de muziekindustrie. Hij protesteerde tegen de toestand van de wereld. Het is volledig inactief. 10 jaar stilte.
Terug naar de basis
Zal hij zwijgen? Nee, halverwege de jaren zeventig keerde hij terug naar keyboards. Hij verliet zijn principes niet. Hij heeft alleen het bronmateriaal veranderd.
Hij wendde zich tot de Bijbel. Praise (1971) is een oratorium met teksten uit de Bijbel. Hij schreef ook de Hebreeuwse dienst. *The Covenant (1977) viert de 30e verjaardag van de oprichting van de staat Israël. Inclusief sopraan, 16 spelers en cassettebandje. In zijn werk maakt hij vaak gebruik van bandopnamen. Het gaat niet alleen om de instrumenten. Het draait allemaal om de textuur.
De meeste van zijn werken behouden nog steeds de neoklassieke vorm. Hij componeerde meer dan 200 werken. Dit is een verbazingwekkend aantal voor een componist die al tien jaar inactief is.
Erkenning en nalatenschap
De industrie is eindelijk bezig met een inhaalbeweging. Shapey heeft talloze onderscheidingen ontvangen. Hij werd in 1989 verkozen tot lid van de American Academy of Arts and Letters. In 1993 ontving hij een fellowship van de MacArthur Foundation. Dit zijn niet alleen decoraties voor aan de muur. Ze herkennen het unieke geluid van Amerikaanse muziek.
Shapey overleed op 13 juni 2002 in Chicago. Hij liet een oeuvre na dat zich niet gemakkelijk laat categoriseren. Hij is niet alleen een serieel
